Kategoria: temat emocje

Opublikowano przez

Seria „Wielkie problemy małych ludzi”

„Dobrze mieć przyjaciela”
autorka – Magdalena Młodnicka
ilustracje – Ola Makowska
„Nie daj się gnębić!”
autorka – Magdalena Młodnicka
ilustracje – Ola Makowska
„Uwierz w siebie”
autorka – Asia Olejarczyk
ilustracje – Ola Makowska
„W zgodzie ze sobą”
autorka – Asia Olejarczyk
ilustracje – Ola Makowska
„Strach ma wielkie oczy”
autorka – Magdalena Młodnicka
ilustracje – Beata Pękalska
„Jak to będzie w szkole?”
autorka – Asia Olejarczyk
ilustracje – Ola Makowska
wydawnictwo – JEDNOŚĆ
wiek 6-9 lat

Relacje w grupie rówieśniczej potrafią być dla dzieci prawdziwym wyzwaniem. Konflikty, wykluczenie, brak pewności siebie czy trudność w stawianiu granic, to codzienność wielu uczniów klas 1-3. Dlatego z ogromną przyjemnością przyglądam się serii książek od Wydawnictwa Jedność, które w prosty, konkretny i bardzo życiowy sposób pomagają dzieciom zrozumieć to, co dzieje się między nimi w szkole.

Książki dostałam od Wydawnictwa Jedność, honorarium wrzucam do skarbonki „na życie”…

To sześć tytułów skierowanych do dzieci w wieku 6-9 lat, które realnie wspierają w budowaniu relacji i radzeniu sobie z trudnymi emocjami:

„Dobrze mieć przyjaciela”

Ciepła, mądra opowieść o budowaniu relacji i o tym, co zrobić, gdy między dziećmi zaczyna się coś psuć. Pokazuje, że przyjaźń wymaga rozmowy, uważności i odwagi.

książkę kupisz tu:

„Nie daj się gnębić!”

Bardzo konkretnie tłumaczy, czym jest przemoc i jak reagować, gdy ktoś przekracza nasze granice. To książka, która daje dzieciom jasny komunikat: masz prawo czuć się bezpiecznie.

książkę kupisz tu:

„Uwierz w siebie”

Wzmacnia poczucie własnej wartości, które w grupie rówieśniczej jest kluczowe. Bez niego dziecko łatwo się wycofuje, rezygnuje z siebie i swoich potrzeb.

książkę kupisz tu:

„W zgodzie ze sobą”

Uczy stawiania granic i mówienia „nie” bez poczucia winy. To niezwykle ważna kompetencja, która procentuje nie tylko w szkole, ale przez całe życie.

książkę kupisz tu:

„Strach ma wielkie oczy”

Pomaga oswoić lęk, który często blokuje dzieci w relacjach i sprawia, że wolą się wycofać niż spróbować jeszcze raz.

książkę kupisz tu:

„Jak to będzie w szkole?”

Wspiera dzieci w odnalezieniu się w klasowej rzeczywistości i pokazuje, że każdy może znaleźć w grupie swoje miejsce.

książkę kupisz tu:

Ogromnym atutem tej serii jest to, że wszystkie historie osadzone są w realiach szkolnych, w klasie, na przerwie, wśród rówieśników. To dokładnie te sytuacje, z którymi dzieci naprawdę mogą się utożsamić. Dzięki temu książki nie brzmią jak moralizatorskie pogadanki, ale jak opowieści o ich własnym świecie.

W środku znajdziemy nie tylko fabułę, ale też konkretne wskazówki dla dzieci oraz komentarze specjalistów. To świetny punkt wyjścia do rozmowy, takiej spokojnej, bez oceniania, ale z próbą zrozumienia, co się właściwie wydarzyło i co można zrobić inaczej.

Czy te książki rozwiążą wszystkie problemy? Oczywiście nie. Ale potrafią znacząco ułatwić rozmowy, które prędzej czy później i tak trzeba przeprowadzić. A czasem to właśnie dobra historia jest najlepszym początkiem ważnego dialogu.

Jestem ciekawa, czy wasze dzieci dobrze odnajdują się w relacjach rówieśniczych, czy może właśnie teraz potrzebują trochę wsparcia?

Opublikowano przez

Seria wspierająca przedszkolaki z wydawnictwa TUMILU

„Bunio chce się bawić”
„Mimi i wielka wygrana”
„Mimi i czary na odwagę”
„Tutu i najgorszy dzień”
„Zula musi to mieć”
„Lulu i urodzinowa katastrofa”
„Tutu i tajemnica kocyka”
„Mila i kosmiczny bal”/”Bunio i kosmiczny bal”
autorka – Ewa Dahlig
ilustracje – Marta Dahlig
wydawnictwo – TUMILU
wiek 3-6 lat

No dobra… kto tu odlicza do pierwszego dnia w przedszkolu i trochę panikuje? A kto już tam chodzi i myśli: przydałoby się jakieś wsparcie…?

Książki dostałam od Wydawnictwa Tumilu, honorarium poleci ze mną w świat…

Przedszkole to moment, w którym dziecko zaczyna naprawdę wchodzić w świat… bez ciebie obok. Z nowymi dziećmi, które też mają swoje charaktery, humory i pomysły. I nagle okazuje się, że trzeba umieć podejść do grupy. Czasem się odezwać. Czasem powiedzieć „nie”. Czasem odpuścić…

Trzeba pogodzić się z tym, że nie zawsze jest się pierwszym.

Że nie każda zabawka jest tylko „moja”.

Że nie wszystko dostaje się tu i teraz.

To dużo jak na jedną małą głowę…

To tęsknota i dni, kiedy wszystko jest nie tak

I te dni, kiedy wszystko jest nie tak i dziecko wraca do domu z miną, jakby świat się właśnie skończył.

Nie wszystkie historie dzieją się w przedszkolu. Czasem to codzienne, domowe sytuacje. Ale właśnie one oswajają z tematami, o których piszę.

Oswajają to, co bywa najtrudniejsze.

To rozmowy, które i tak kiedyś trzeba będzie odbyć

Te książki pokazują, że wstyd to nie wada.

Że granice są potrzebne.

Że można nauczyć się dołączać do zabawy.

Że przegrana jest zupełnie normalna.

A tęsknota z czasem mija.

Skłaniają do rozmów, wasze pociechy i was. Bo przedszkole to nie tylko adaptacja dziecka. To wspólna nauka bycia.

To takie bezpieczne przećwiczenie życia, zanim wydarzy się naprawdę.

PS. Na przełomie lutego i marca zaczynają się zapisy do przedszkola. Nie przegapcie.

Jak możecie, wyślijcie w świat, może przyda się innym przedszkolakom.

Dlaczego warto sięgnąć po te książki?

✨ pomagają oswoić pierwszy dzień i kolejne trudne momenty

✨ normalizuje emocje, od wstydu po tęsknotę

✨ uczy mówienia „nie” i stawiania granic

✨ pokazuje, że przegrana to część życia

✨ daje dziecku bezpieczną przestrzeń do „przećwiczenia” świata

Opublikowano przez

„Poznajemy emocje”, „Jak żyjemy w społeczeństwie”, „Miej odwagę, siłę i pewność siebie”

„Poznajemy emocje”
autor – Andrea Erne
tłumaczenie – Anita i Robert Jonczyk
ilustracje – Melanie Brockamp
„Jak żyjemy w społeczeństwie”
autor – Patricia Mennen
tłumaczenie – Anita i Robert Jonczyk
ilustracje – Markus Umbach
„Miej odwagę, siłę i pewność siebie”
autor – Patricia Mennen
tłumaczenie – Anita i Robert Jonczyk
ilustracje – Susanne Szesny
wydawnictwo – SAM
wiek 4-8 lat

Te trzy książki to nie jest ładna półkowa dekoracja. To punkt wyjścia do ważnych rozmów, które i tak kiedyś trzeba będzie odbyć. A teraz możecie to zrobić z młodszymi dziećmi. To są konkretne sytuacje, pytania i odpowiedzi, które porządkują świat młodego człowieka. Bez owijania w bawełnę. Bez udawania, że trudnych tematów nie ma.

Książki otrzymałam od Wydawnictwa Sam, otrzymane honorarium przeznaczę na wakacje w marcu…

Czasem dziecko siedzi naprzeciw ciebie i widzisz, że coś się w nim gotuje… tylko ono samo nie umie tego nazwać…

„Poznajemy emocje” rozkłada złość, smutek, strach czy radość na części pierwsze. Tłumaczy, co dzieje się w środku, dlaczego to normalne i co można z tym zrobić, żeby nie wylać wszystkiego na innych. Są pytania o to, kto może pomóc, kiedy jest trudno, i jak to wszystko zrozumieć, by poczuć się lepiej. To książka, która nie mówi: „uspokój się”, tylko: „zobacz, to ma sens”.

Wyobraź sobie zwykłą sytuację. Dwoje dzieci chce to samo. Każde ma rację.

„Jak żyjemy w społeczeństwie” pokazuje, skąd biorą się konflikty i co to znaczy kompromis. Dlaczego ludzie w ogóle żyją w grupach, czym jest współdecydowanie. Jest też temat praw człowieka i odpowiedzialności. Czyli nie tylko „bądź miły”, ale „rozum, że inni też mają swoje miejsce”. To książka o zasadach, które nie są karą, są sposobem, by wszystkim było łatwiej.

Nie wszystko się udaje i nie każdy jest taki sam i nie zawsze chcesz powiedzieć „tak”.

„Miej odwagę, siłę i pewność siebie” daje dziecku zgodę na różnienie się, na próbowanie, na porażkę. Jest wprost o tym, kiedy ważne jest powiedzenie „nie” i jak budować pewność siebie bez udawania, że wszystko jest idealnie. Jest też podjęty temat wykluczenia, mądrze, prosto i bardzo pomocnie. Bez straszenia. Z konkretem.

To książki idealne dla przedszkolaków, ale spokojnie sprawdzą się też w pierwszej i drugiej klasie. Mają mnóstwo okienek i to jest taka fajna forma dopełnienia, zarówno wizualna, jak i tekstowa. Dziecko zagląda, odkrywa, pyta. A ty masz gotowy punkt zaczepienia do rozmowy.

Mam pewność, że z tymi książkami czeka was mnóstwo rozmów. Czasem spokojnych, czasem troszkę trudniejszych, ale na pewno takich, które zawsze coś budują.

Dlaczego warto sięgnąć po te książki?

🌿 to konkretne sytuacje, pytania i odpowiedzi, które porządkują świat dziecka

💛 pomagają nazwać to, co „gotuje się” w środku

🤝 uczą kompromisu, współdecydowania i odpowiedzialności

💪 wzmacniają odwagę, siłę i pewność siebie, bez presji bycia idealnym

🪟 dzięki okienkom angażują i naturalnie zapraszają do rozmowy

Opublikowano przez

„Na grzbiecie jednorożca”

„Na grzbiecie jednorożca”
autorka – Mariangela Di Fiore
tłumaczenie – Milena Skoczko-Nakielska
ilustracje – Lisa Aisato
wydawnictwo – LITERACKIE
wiek 7-100

Nie powinnam była jej czytać przed snem. Zamknęłam… i długo jeszcze siedziałam w ciszy. Bo nagle wszystko, czym przejmowałam się tego dnia, wydało mi się kompletnie nieważne.

Książkę dostałam od Wydawnictwa Literackiego, a honorarium… tym razem wam nie zdradzę…

Vilja jest chora. Jej codzienność przenosi się do szpitalnej sali. I choć temat mógłby przytłoczyć, ta historia idzie w zupełnie inną stronę.
Tu nadal trwa dzieciństwo. Są klocki, rysowanie tęczy i statków piratów, wymyślanie zasad do gier, zbieranie drobnych nagród do przepełnionych szuflad. Jest ogromna potrzeba zabawy i jeszcze większa, by ktoś po prostu przyszedł i był.
Nie ma tu wielkich deklaracji. Jest zwykłe „pobądź ze mną”. I ono waży więcej niż wszystkie medyczne słowa.

książkę kupisz tu:

Najmocniejsze w tej książce jest to, czego autorka nie robi

Nie dramatyzuje.

Nie prowadzi nas w stronę łatwych wzruszeń.

Nie próbuje niczego upiększać.

Nie unika też nazywania rzeczy po imieniu. Tu pada słowo rak. Tu padają wszystkie trudne słowa, z którymi trzeba się po prostu oswoić.

Dostajemy dziecięce patrzenie na świat, proste, momentami zaskakujące. Dzięki temu każde zdanie brzmi prawdziwie. Tak, jakby ktoś naprawdę siedział na szpitalnym łóżku i opowiadał nam o swoim dniu.

Dziecko nawet w bardzo trudnym miejscu nadal myśli jak dziecko

Chce się bawić i śmiać. Tęskni za kolegami. Zastanawia się, czy przyjaźń wciąż tam na nie czeka.

My, dorośli, widzimy diagnozę.

Ono widzi klocki. Tęczę. Statek piratów.

I w tym zderzeniu perspektyw jest cała siła tej książki.

To książka bardzo potrzebna

Dla dzieci, które nagle znalazły się w miejscu, którego nie wybiera się z własnej woli. Może da im poczucie, że nie są w tym wszystkim same.

Dla ich bliskich, bo czasem łatwiej coś zrozumieć, kiedy zobaczy się świat oczami dziecka.

Ale też dla nas. Wiecie dlaczego?

Bo porządkuje perspektywę i przypomina, co naprawdę jest ważne.

Reszta naprawdę przestaje mieć znaczenie.

Lisa Aisato to mistrzyni obrazu

Czy muszę coś pisać o ilustracjach?

Jej ilustracje nie ozdabiają historii. One ją dopowiadają. Zatrzymują. Czasem są delikatne jak szept, a czasem uderzają jednym kadrem prosto w serce.

I znowu po zamknięciu książki siedzi się w ciszy…

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

✨ Bo mówi o chorobie bez dramatyzowania i bez upiększania.

✨ Bo nie ucieka od słowa rak, ale też nie odbiera miejsca dzieciństwu.

✨ Bo pomaga zrozumieć, że dziecko wciąż chce się bawić i śmiać.

✨ Bo po jej przeczytaniu wszystko inne na chwilę staje się kompletnie nieważne.

Opublikowano przez

„Opowieści Kapibary o przyjaźni”, „Opowieści Kapibary o złości”

„Opowieści Kapibary o przyjaźni”
„Opowieści Kapibary o złości”
autor – Tomasz Minkiewicz
ilustracje – Tomasz Minkiewicz
wydawnictwo – SBM
wiek 5–9 lat

Relacje to nie zawsze bajka z happy endem. Czasem jest fajnie, a czasem bardzo nie. Czasem ktoś nas odrzuca, nie rozumie, znika, a czasem… to my zachowujemy się nie fair i dopiero po czasie umiemy się do tego przyznać.

Książki dostałam od Wydawnictwa SBM, honorarium tradycyjnie rozpłynęło się w codziennym życiu…

Kiedy nagrałam ostatnio rolkę o tym, że relacje potrafią boleć, pomyślałam, jak bardzo chciałabym, żeby dzieci zaczęły to rozumieć trochę wcześniej. Nie po to, żeby je straszyć… tylko żeby było im łatwiej, kiedy coś nie wyjdzie.

I wtedy pojawia się Matylda. Kapibara, która przeprowadza się do nowego miasta z całym pakietem emocji. Jest odrobinka strachu. Jest nadzieja. I ogromna potrzeba, żeby ktoś powiedział: „chodź, usiądź obok mnie”.

I miałam podczas czytania jedną myśl… że właściwie każdy z nas kiedyś był taką Matyldą. Nowe miejsce. Nowi ludzie. I takie ciche pytanie w środku: czy ktoś mnie tu polubi?

książkę kupisz tu:

Przyjaźń nie zawsze uśmiechnięta

Pierwsza część pięknie pokazuje, czym naprawdę jest przyjaźń. Nie zawsze uśmiechnięta… tylko prawdziwa.

Z potknięciami.

Z niedomówieniami.

Z chwilami zazdrości.

Z małymi rozczarowaniami.

Z uczeniem się siebie nawzajem.

To nie jest historia, w której wszystko układa się od razu. To opowieść o tym, że relacje buduje się powoli. I że czasem coś zaboli, zanim zacznie być naprawdę dobrze.

książkę kupisz tu:

Złość jest częścią relacji

W drugiej historii pojawia się złość. I bardzo dobrze, że się pojawia… bo złość jest częścią relacji, choć wielu dorosłych nadal próbuje ją w dzieciach wyciszyć.

Matylda złości się na siebie. Na przyjaciół. Czasem na rodziców. Sprawdza granice i uczy się, że emocje nie są ani dobre, ani złe… są informacją.

To bardzo mądre i bardzo potrzebne. Bo kiedy dziecko zrozumie, że złość nie jest czymś „złym”, tylko sygnałem, łatwiej mu będzie ją oswoić.

Proste. Życiowe. Prawdziwe.

Lubię takie książki. Proste, życiowe, bez udawania mądrości. Takie, które pokazują dziecku, że w relacjach raz jest lekko, a raz trudno. I że jedno i drugie jest po prostu normalne.

Dla dzieci, które są na początku przygody z czytaniem. Starsze przedszkolaki i młodsi szkolniacy odnajdą się tu bez problemu. Tekstu jest akurat tyle, żeby nie zniechęcić, a treść naprawdę wciąga.

Dla mnie to książki na ogromny plus. Czekam na więcej i z całego serca wam polecam.

Ps. Kosztują grosze. Nie macie żadnej wymówki 😉

Dlaczego warto sięgnąć po tę serię?

✨ pokazuje, że relacje potrafią boleć i że to normalne

✨ uczy, czym naprawdę jest przyjaźń

✨ oswaja złość i tłumaczy, że emocje są naturalną częścią relacji

✨ wspiera dzieci w nowych sytuacjach i zmianach

✨ pomaga zrozumieć, że każdy z nas czasem jest taką Matyldą

To książki, które nie straszą życiem. One po prostu uczą, jak przez nie przechodzić.

Opublikowano przez

„Jak dobrze mi z tobą”, „Jestem wdzięczny, że cię mam”

„Jak dobrze mi z tobą” oraz „Jestem wdzięczny, że cię mam”
autorka – Anna Paszkiewicz
ilustracje – Natalia Juszczak,
wydawnictwo – WILGA
wiek 0–3 lata

Wiecie, że czytałam takie książki, kiedy byłam w ciąży. Na głos. Do brzucha. Robiłam to troszkę z praktycznego powodu, potrzebowałam spokoju i powtarzalności, czegoś, co mnie wyciszało. Ale też po to, żeby nawiązać pierwszą, bardzo prostą relację z dzieckiem, jeszcze zanim się poznaliśmy.

Książki dostałam od Wydawnictwa Wilga, honorarium w części oddam mojemu maluszkowi, który już jest bardzo duży…

I dokładnie w tej przestrzeni mieszczą się te dwie książki z serii „Przytulanki”. Świetnie sprawdzają się dla maluchów już od pierwszych dni życia, a później równie dobrze działają jako spokojne wyciszenie dla trzylatków. Są o bliskości, tej najprostszej, codziennej, niewymagającej wielkich słów.

książkę kupisz tu:

książkę kupisz tu:

Dwie historie, jedno „razem”

Każda z nich opowiada o bliskości, ale w trochę inny sposób. Jedna pokazuje miłość rodzica do dziecka przez relację dwóch pingwinków i zwykłe, codzienne bycie razem. Druga mówi o wdzięczności za wspólne „razem” i o przyjaźni, w której szop i kaczuszka są obok siebie w codziennych chwilach.

Rymy, które prowadzą głos

To są rymowane historie, dlatego czyta się je gładko i spokojnie. W ciągu dnia albo wieczorem, kiedy przychodzi moment na wyciszenie. Rymy pomagają złapać rytm i sprawiają, że ten sam tekst można czytać wiele razy, bez zmęczenia i bez poczucia, że robimy w kółko to samo.

Skarpetka też jest okej

I nie ma znaczenia, czy dziecko słucha od początku do końca. Czasem w połowie zaczyna interesować się własną skarpetą i to absolutnie w niczym nie przeszkadza. Ten głos i ta bliskość robią swoje.

Kolory, które wyciszają

Ilustracje są spokojne, w pastelowych kolorach. Dzięki nim te książki dobrze sprawdzają się wieczorem, kiedy naprawdę zależy nam na tym, żeby dzień się wyciszył, a nie rozkręcał na nowo.

Historie, które zostają na dłużej

I często jest tak, że takie książki zostają z dzieckiem na dłużej. Nawet wtedy, gdy już się ich nie czyta, stoją na półce jako pamiątka wspólnych wieczorów, znanego głosu i czasu razem. Dla starszego dziecka bywają później kawałkiem dzieciństwa, takim dobrym, ciepłym wspomnieniem.

W serii znajdziecie jeszcze dwa tytuły: „Kocham cię w dzień i w nocy” oraz „Z tobą się uśmiecham”.

Dlaczego warto sięgnąć po te książki?

✨ bo dają spokój i powtarzalność

💛 bo budują pierwszą relację, bardzo prostą i bardzo ważną

🌙 bo idealnie sprawdzają się na moment wyciszenia

🎨 bo ilustracje nie pobudzają, tylko koją

🎁 bo to piękny prezent dla kogoś bliskiego albo po prostu dla siebie i swojego maluszka

Opublikowano przez

„Hotel dla uczuć. Zeszyt ćwiczeń”

„Hotel dla uczuć. Zeszyt ćwiczeń”
autorka – Lidia Branković
tłumaczenie – Magda Witkowska
ilustracje – Lidia Branković

„Hotel dla uczuć”
autorka – Lidia Branković
tłumaczenie – Emilia Kiereś
ilustracje – Lidia Branković, adaptacja Adelina Sandecka

„Miejsce dla Cieni”
autorka – Lidia Branković
tłumaczenie – Izabela Wasilewska
ilustracje – Lidia Branković

wydawnictwo – KROPKA
wiek 6-9 lat

Kto nie chciałby być dyrektorem hotelu… ale nie takiego z recepcją, lobby i nudnymi kluczami na breloczku. Tylko takiego, w którym zamiast gości melduje się Złość, Smutek, Wstyd, Radość… W hotelu, w którym nie sprząta się pokoi, tylko myśli. Nie wymienia się ręczników, tylko nadaje nazwy temu, co gniecie w środku. I nagle dziecko dostaje klucze… „To twoje miejsce. Ty tu decydujesz”.

Książki dostałam od Wydawnictwa Kropka, a honorarium zabieram w daleką podróż…

Ten zeszyt ćwiczeń pokazuje dziecięce emocje takimi, jakie są naprawdę. Czasem są zapłakane, czasem wściekłe, czasem ciężkie do uniesienia. Nie każe ich chować ani poprawiać. Nie mówi, że coś jest „nie tak”. Pomaga nazwać i zaprzyjaźnić się z każdą emocją, nawet tą najtrudniejszą.

ten zeszyt kupisz tu:

Rysowanie tego, czego nie da się pokazać palcem

Tu się rysuje to, czego nie da się pokazać palcem. Rozkłada się złość na części i sprawdza, skąd się bierze. Tu buduje się „zestaw ratunkowy” na dni, kiedy w środku jest huragan i nie wiadomo, gdzie jest wyjście. I bardzo naturalnie uczy się empatii oraz wrażliwości.

Nie jak być miłym, tylko jak być prawdziwym

To są ćwiczenia, które nie uczą jak być miłym. One uczą, jak być prawdziwym. Jak zobaczyć to, co w środku, i nie udawać, że tego nie ma. Jak dać emocjom miejsce zamiast je wpychać do walizki bez etykiety.

Dwa skrzydła tego samego hotelu

Dwie pozostałe książki z tej serii są jak dwa skrzydła tego samego hotelu.

Pierwsza to piękna opowieść o mieszkańcach hotelu, pełna metafor, ale i konkretów, które działają niezwykle mocno na wyobraźnię.

Druga mówi o „cieniach”, czyli o lęku, wstydzie i trudnych myślach. Pokazuje, jak je zauważyć i nazwać, zamiast udawać, że ich nie ma.

tę książkę kupisz tu:

tę książkę kupisz tu:

Ćwiczenia do prawdziwego życia

Zeszyt ćwiczeń jest bardzo praktyczny, bo pomaga dziecku przećwiczyć to wszystko na sobie, w rysunkach, zadaniach i prostych ćwiczeniach, które potem łatwiej wykorzystać w prawdziwych sytuacjach. Motyw hotelu, pokoi i walizek jest po prostu genialny, bo dziecko od razu rozumie, o co chodzi i chce w to wejść.

A może to książki także dla dorosłych

W sumie tak się zastanawiam, czy to na pewno są książki tylko dla dzieci.

A może też i dla nas dorosłych.

Z pokojami, których dawno nie otwieraliśmy.

Bardzo jestem ciekawa… czy wiesz, kto dziś zameldował się u ciebie? ♥️

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

🗝️ bo oddaje emocje dokładnie takimi, jakie są

🎒 bo uczy nazywania tego, co „gniecie w środku”

🎨 bo pozwala rysować, rozkładać i oswajać trudne uczucia

🏨 bo metafora hotelu jest intuicyjna i wciągająca

Opublikowano przez

„Jutro będę dzielny”

„Jutro będę dzielny”
autorka – Sabine Bohlmann
tłumaczenie – Małgorzata Słabicka-Turpeinen
ilustracje – Emilia Dziubak
wydawnictwo – NASZA KSIĘGARNIA
wiek: 3–6 lat

Najtrudniej na świecie jest patrzeć, jak twoje dziecko zostaje w tyle… kiedy cały świat krzyczy, że powinno już biec. Kiedy zaczynasz liczyć nie miesiące i nie etapy rozwoju, tylko spojrzenia innych ludzi. Te oceniające. Pytające: „a czemu jeszcze nie?”. I gdzieś pomiędzy jednym a drugim pytaniem pojawia się strach, o którym rodzice rzadko mówią na głos.

Recenzja powstała przy płatnej współpracy z Wydawnictwem Nasza Księgarnia

To historia o małym ptaku, który przychodzi na świat chwilę po innych. O rodzicach, którzy od początku wiedzą, że nie wszystkie dzieci startują z tej samej linii. I że gotowości nie da się przyspieszyć strachem. Że nie da się jej wyprosić, wymusić ani przyspieszyć dobrymi radami.

książkę kupisz tu:

Dobre rady, które ranią

Oczywiście zawsze znajdzie się „wujek i ciocia dobra rada”. A rady mają ostre jak dzioby: że za wolno, że już powinien, że coś jest nie tak. Świat mówi głośno. Naciska. Porównuje. A mama wciąż spokojnie odpowiada, że jest dokładnie tak, jak trzeba.

Małe pisklę i wielka presja

Małe pisklę przygląda się światu i czuje tę presję. Widzi innych. Słyszy oczekiwania. I obiecuje, że jutro będzie dzielne. Że jutro spróbuje. Że jutro nadrobi. I wtedy mama mówi coś, co czasem naprawdę warto zapisać na ścianie w kuchni:

„Dla mnie nie musisz być dzielny, możesz być dzielny tylko wtedy, gdy sam tego chcesz”.

Dla tych, którzy potrzebują chwili dłużej

To książka dla dzieci, które nie zawsze są pierwsze w parze. Dla tych, które potrzebują chwili dłużej. I dla rodziców, którzy nocą wpisują w telefonie pytania zaczynające się od „czy to normalne…”. Dla tych wszystkich, którzy uczą się ufać tempu swojego dziecka, mimo że świat ciągle przyspiesza.

Cisza, spokój i ilustracje, które niosą emocje

Ilustracje są przepiękne. Jeśli znacie książki Emilii Dziubak, to w zasadzie żadne słowa nie są tu potrzebne. Jest w nich spokój, czułość i zgoda na to, że każdy ma swój czas. W tej serii są jeszcze dwie inne książki: „Mamusiu, jak wielki jest świat” oraz „Tatusiu, czy 10 to dużo”, równie wspierające, spokojne, idealne na wieczór.

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

🐣 bo mówi wprost o strachu, który rodzice noszą w sobie

💛 bo pokazuje, że „później” nie znaczy „źle”

🕊️ bo przypomina, że odwagi nie da się wymusić

🎨 bo ilustracje Emilii Dziubak idealnie uzupełniają tę opowieść

📖 bo to książka, która nie pogania

To jedna z tych historii, które nie każą być dzielnym na pokaz.

Pozwalają być gotowym wtedy, kiedy naprawdę się jest.

Opublikowano przez

„Cringe Club”

„Cringe Club”
autorka – Emily-Jane Clark
tłumaczenie – Kaja Makowska
ilustracje – Wotto
wydwnictwo – JAGUAR
wiek 10-14 lat

Ta książka wygląda jak fragment czyjejś prywatnej korespondencji… do której zaglądamy po cichu. Trochę tak, jakbyśmy dorwali się do cudzego telefonu i czytali z wypiekami na twarzy. I dokładnie takie jest to czytanie, szybkie, emocjonalne, bardzo osobiste. Jakby ktoś zostawił otwarty czat, a my weszli do środka na palcach.

Książkę dostałam od Wydawnictwa Jaguar, honorarium tym razem wydam na przyjemności…

Jest nowa szkoła po rozwodzie rodziców. Jest tęsknota za starym światem. Są momenty typu „chcę pod koc i nie wychodzę”. Są niezręczne sytuacje, które najpierw bolą… a dopiero potem śmieszą. Kennedy przeżywa dokładnie to, co przeżywa wielu młodych ludzi, gdy nagle tracą grunt pod nogami i muszą zbudować wszystko od nowa.

książkę kupisz tu:

Cringe Club, prywatna kapsuła bezpieczeństwa

Kennedy zakłada grupowy czat i nazywa go „Cringe Club”. To jej prywatna kapsuła bezpieczeństwa. Namiastka dawnego życia. Nitka, która wciąż łączy ją z dwójką najlepszych przyjaciół z poprzedniego miasta, kiedy wszystko inne się rozsypało.

Na tym czacie jest wszystko: głupie żarty, ale i wsparcie o 23:47. Wiadomości pisane ze łzami w oczach, kiedy naprawdę jest ciężko. Bez udawania, że jest okej, gdy nie jest.

Prawdziwa, bo niewymuszona

Bardzo mi się podoba, że ta książka nie próbuje być „młodzieżowa na siłę”. Ona po prostu taka jest. Ma mnóstwo luzu, młodzieżowego slangu i dzięki temu jest bardzo prawdziwa. Działa, bo dzieciaki widzą tu siebie, swoje wpadki, swoje strachy, swoje myśli, o których nie zawsze chcą mówić na głos.

Dlaczego to ma sens

Jeśli ktoś zapyta: „po co dziecku książka, która wygląda jak zapis rozmów z telefonu?”, odpowiedź jest prosta. Bo to forma, którą dzieci znają i lubią. Krótkie wiadomości, emotki, urwane zdania, szybkie riposty to dokładnie świat, w którym dziś funkcjonują. Dzięki temu łatwiej po tę książkę sięgają i naprawdę chcą czytać. A zamiast bezmyślnego przewijania dostają historię, emocje i relacje.

Gdy w szkole nie zawsze jest różowo

To świetne wsparcie na momenty, gdy w szkole nie zawsze jest kolorowo. Genialna dla tych, którzy szukają swojej paczki. I dla tych, którzy utknęli w ekranie. Bo to świetna alternatywa, żeby zamienić pożeracz czasu na papier. Podobne emocje, podobny format, a jednak zupełnie inny ciężar gatunkowy.

Cringe jako część dorastania

I wreszcie dla tych, którzy uczą się, że „cringe” to nie wstyd. To po prostu część dorastania.

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

✨ bo wygląda jak czat, a niesie prawdziwe emocje

📱 bo mówi językiem dzieci, bez protekcjonalnego tłumaczenia im świata

🧠 bo oswaja wpadki, lęki i niezręczność

📖 bo zamiast pustego scrollowania daje historię, która zostaje na długo

Opublikowano przez

„To nie fair”

„To nie fair”
autorka – Nina Bylicka-Karczewska
ilustracje – Sylwia Malon-Niezgoda
wydawnictwo – SIEDMIORÓG
wiek 9-13 lat

Dziś podglądamy rodzinę przez dziurkę od klucza. Taką z sąsiedztwa… mama, tata, młodsza siostra i on. Jedenastolatek. Funkcjonuje po swojemu. Dosłowny. Niezbyt domyślny, ale często z trafną ripostą. I to właśnie jego perspektywa prowadzi nas przez tę historię. Bliską, codzienną i bardzo prawdziwą.

Książkę otrzymałam w ramach współpracy… z przyjemnością wydam na siebie ;))

To opowieść bliskościowa, ale bez lukru. Rodzina ma swoje ksywki, bo każdy ma swoje dziwactwa. Plan bywa planem tylko do pierwszej niespodzianki. A „największa z nich” wprowadza się do pokoju głównego bohatera. Dziadek. Bez ckliwego „od dziś jesteśmy nierozłączni”, raczej z nieporozumieniami i z tym, że dorośli też się uczą… czasem wolniej niż dzieci.

książkę kupisz tu:

Świat widziany oczami Wnerwiusza

Świat widzimy oczami głównego bohatera Wnerwiusza (ciekawa ksywka;)). W relacjach. W szkole. W próbach zrozumienia, co znaczą czyjeś gesty i żarty. On nie czyta emocji między wierszami. Nie zgaduje. Bierze słowa serio. I właśnie dlatego bywa mu trudniej. Ta książka robi coś bardzo cennego… daje takim dzieciom towarzysza, ale też oswaja innych z tym, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami.
Jest dużo śmiechu i wzruszenia. Jest dojrzewanie, poszukiwanie przyjaźni i poczucie, że bycie sobą nie zawsze jest wygodne… ale bywa prawdziwą siłą. Ta historia oddycha codziennością i nie próbuję jej poprawiać ani wygładzać.

O czym to właściwie jest?

O zwyczajnym życiu rodziny, która czeka na ferie, śmieje się, kłóci i nagle musi zrobić miejsce dla dziadka na czas remontu i dlatego, że starość też potrzebuje wsparcia. Między wnukiem a dziadkiem pojawia się wszystko naraz, opór, ale też rozmowy, wsparcie, wspólne robienie makiety i oswajanie siebie nawzajem.

Historia, która niczego nie nazywa wprost

To książka dla dziewczyn i chłopaków. Dla dzieci, które nie czytają emocji w lot i często czują się obok. Nigdzie nie padają konkretne słowa, nikt niczego nie nazywa wprost, ale tę historię czytam właśnie tak. Jako opowieść, w której dzieci ze spektrum mogą znaleźć kogoś swojego. I może stać się on przyjacielem.

Poznajcie tatę Zasadeusza, mamę Cierpliwkę, siostrę Nieferkę, dziadka Poradeusza i oczywiście Wnerwiusza, którego polubiłam od pierwszej strony.

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

✨ bo pokazuje świat widziany dosłownie, serio i uczciwie
✨ bo jest o rodzinie, która śmieje się, kłóci i uczy się siebie
✨ bo bycie sobą okazuje się tu prawdziwą siłą